W szkole bawiliśmy się źdźbłami trawy. Jeśli naciskaliśmy je we właściwy sposób nie zginały się ani nie łamały. Stawały się silniejsze. 

Kości są jak owe źdźbła. Pomysł wyćwiczenia kości wydawać się może dziwny, lecz w istocie nie są one tak solidnym materiałem, jak zazwyczaj o nich myślimy. Ulegają ciągłym przemianom: uszkodzeniom i samonaprawianiu Ten proces jest zbalansowany  do okresu dojrzałości, później niestety uszkodzenia zaczynają przeważać. Problem może dotyczyć wszystkich obszarów, choć z reguły dotyka dużych kości beleczkowatych (gąbczastych), np. bioder, nadgarstków czy łopatek.  Jeśli pomyślałeś teraz o osteoporozie miałeś rację. Szczególnie podatne na nią są kobiety, które przeszły menopauzę. W ciągu 10 lat od menopauzy ok. 50% będzie cierpiało z powodu nadmiernej kruchości i łamliwości kości. (Anorektyczki i  modelki próbujące uzyskać idealną w swoim mniemaniu sylwetką poprzez nieodpowiednie i niewystarczające odżywianie,
a właściwie stałe niedożywienie, fundują sobie osteoporozę już w młodym wieku, bądź programują ją w sobie na przyszłość).

Cóż począć? Dostarczanie stałej, sporej ilości wapnia może pomóc, jednakże niektóre osoby obawiają się dużej ilości tłuszczu i kalorii, które znajdują się w produktach mlecznych i  mogą spowodować zwiększenie wagi.

Więc może aktywność fizyczna? A może ćwiczenia? 

Oficjalnie polecane ćwiczenia to bieganie, skakanie na skakance i poskoki : ćwiczenia
z odbicia. Niektórzy ludzie biegają do późnej starości, z reguły właśnie ci, którzy zaczęli później biegają najdłużej. Dla tych, którzy biegali przez długie lata zalecane jest „wyluzowanie” po 50 roku życia, zanim pojawią się problemy z kolanami. Jeśli cierpisz z powodu zapalenia kości i stawów sama myśl o podskokach musi wywoływać grymas. Erozja chrząstki, problemy ze stawami to moment, kiedy możesz zdać sobie sprawę ze swojej osteoporozy. Często jednak dopiero, gdy kość ulegnie ukruszeniu, pęknięciu, dowiadujemy się, że ten „cichy zabójca” wziął nas na celownik.